Eşcinsellik ve Kutsal Kitap Öğretisi

3.1 Yasa'da Eşcinsellik

Putperest halkların günlük yaşamlarında, ibadetlerine uyguladıkları eşcinsel ve öteki cinsellik tercihleri için Tanrı "iğrenç" sözcüğünü kullanmış, bu tür istek ve davranışlardan uzaklaşılmasını buyurmuştur (Yas. 23:17,18). Tanrı'nın düzenlediği yaratılışı bozması nedeniyle, insan yaratılışına uymayan diğer cinsel tercihler gibi eşcinsellik de Yasa'da yargılanmaktadır. Yargı da ya doğrudan Tanrı tarafından (Nuh Tufanı, Sadom gibi) ya da Eski Antlaşma döneminde Yasa aracılığıyla halkın arasından atılmakla, öldürülmekle gerçekleştirilmektedir (bu yargılar o döneme aittir; günümüzle ilişkilendirilmez Tevrat, Lev. 18:29,20).

"Mısır'dan çıkışla birlikte Tanrı'nın kendisini Rab olarak yücelten kutsal bir halk oluşturma tasarısında yeni dönem başladı. Yasa bu yeni dönemde Tanrı'nın öz yapısını ve ilahi ölçütlerini yansıtan; Tanrı ile halk arasındaki ilişkilerde (İsa Mesih'in gelişine dek) yol gösteren rehber niteliğindedir. Tanrı Yasa'yı vermekle yüceliğinin ve kutsallığının ölçütünü bildirerek, insanlara günahın ne olduğunu açıklamaktadır.

Yasa, insanın yaratılışına aykırı putperest halkların yaşama biçimleriyle, Tanrı halkının kutsallıkta yaşama biçimini ayırır. O dönemde Tanrı'nın halkı Yasa aracılığıyla tapınma yolunu öğrendi, eğitildi. Yasa Tanrı'ya aittir; bu nedenle doğru, adil ve iyidir."[i]

Aynı tarihsel koşulları paylaşan putperest halkların yaşama biçimleriyle karşılaştırıldığında Yasa, insana yüreğindeki ve düşüncelerindeki kötülüğü gösteren, bunlara karşı eğiten; insancıl değerleri kazanmaya yönlendiren, toplumsal yaşama ilişkin konuları düzenleyen özelliklere sahiptir (İncil, Gal. 3).

Levililer kitabı incelendiğinde Yasa'da, işlenen konuların iki ana bölümde toplanabileceği görülür. Kurban ve sunularla ilgili 1-15. bölümler; ahlak ve kutsal yaşamla ilgili 17-27 bölümlerdir. Kusursuz kurban ve sunular Tanrı halkının Rab'le aralarındaki ilişkiyi sürdürmesi,[1] kişi ya da topluca halkın günahlarından arınmasını sağlaması, Rab'be adanmak, kutsanmak; kutlama yapmak, şükretmek ve tapınmak amacıyla uygulandı.

Yasa'da ahlak ve kutsal yaşam ile ilgili ilkeler, Rab ile doğru bir ilişkiye sahip olmanın yanında, insani değerlerin öncelikli olarak ele alınmasını da vurgular. Tanrı halkının birbiriyle ilişkisini düzenleyen bu yasalardan bazıları: Kan içmemek ve yememek (Tevrat, Lev. 17:10-12); yakın akraba ile cinsel ilişki kurmamak (Tevrat, Lev. 18); anne-babaya saygı göstermek (Tevrat, Lev. 19:3); biçilen ekini toplarken artakalanı toplamayarak yoksullara bırakmak (Tevrat, Lev. 19:9,10); Hırsızlık yapmamak, işçinin alacağını hemen ödemek, yargılarken güçlüyü kayırarak haksızlık yapmamak, yüreğinde nefret beslememek, halkından birinden öç almamak, komşunu kendin gibi sevmek, falcılık, ruhçuluk yapmamak, kızını fahişeliğe sürüklememektir (Tevrat, Lev. 19:11-33).

Eşcinsel ilişki anatomik uygunsuzluğun yanında ruhsal kirlenmeyi de içermesi, Tanrı halkının kutsallığını bozması nedeniyle toplumun dışında tutulmak istemiştir (Tevrat, Lev. 20:13). Yasa'da geçen kadınla yatar gibi erkekle yatmaktaki aykırılık-bozukluk (Tevrat, Lev. 18:22) yalnız iki kişiyi ilgilendiren bir konu değildir, aynı zamanda (insan yaratılışına uymayan diğer cinsel tercihler gibi eşcinsellik de) Tanrı'ya karşı yapılmış bir harekettir. Tanrı'ya ve insanın kendisine yabancılaşmasının sonucunda bozulan arzuları, onu Tanrı'dan koparıp özünü kararttığı gibi aynı cinsle yatmanın getirdiği bedensel-ruhsal kirliliği görmesini engeller. Tanrı'nın Yasa'da eşcinsel ilişkiyi 'iğrenç' diye nitelendirmesinin nedeni Tanrı'nın iyi yarattığı insan bedeninin yaratılışına aykırı biçimde kullanılması, ruhsal ve bedensel bozukluk oluşturmasıdır. Böyle bir aykırılık-bozukluk bedensel hastalıklarının yanında görmediğimiz göksel yerlerdeki ruhsal yaşamımızı da etkiler.

[başlık] Tanrı'nın halkıyla ve halkın birbirleriyle, halkın diğer toplumlarla ve hayvanlarla insani ilişkilerini düzenleyen, Musa Peygamber'den İsa Mesih'in Müj­de'yi duyurmaya başlamasıyla özüne uygun anlam kazanan ve İsa Mesih'in çarmıhta ölüp diril­mesiyle son bulan, çoğu Eski Antlaşma kitaplarında yer alan buyrukların tümü.

[1] Günahlı varlıkları nedeniyle halk (ya da birey) Rab'bin karşısına çıkamadığı için kurbanlar İsa Mesih'in gelişine dek günahın kalkmasını sağlayan kefaret olarak sunuldu. İsa Mesih'in tüm insanlığın günahlarını üstlenmek için çarmıhta ölmesi ve üçüncü gün dirilmesiyle kurban, sunu düzeni kalktı (İncil, Rom.5; Gal.3).

[i] Bkz. Rom.3:20,7:12 dipnot açıklamaları. Açık­lamalı Kutsal Kitap. Yeni Yaşam Yayınları: İstanbul, 2010. s. 1655,1663